​"ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว... ฉันเคยมีครอบครัว

ในตอนนั้น ฉันยังไม่เข้าใจว่าความรักที่เป็นแบบฉบับของรักจริงๆ นั้นเป็นอย่างไร

ฉันคิดเพียงแค่ว่า การได้พาใครสักคนเข้ามาในชีวิต อยู่ด้วยกันทุกวันจนเคยชิน นั่นคือความรักแล้ว

​ฉันใช้ชีวิตแบบนั้น... จนกระทั่งเรามีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน

นั่นคือตอนที่ฉันได้รู้ว่า... ฉันคิดผิด

เมื่อคนที่ฉันพาเข้ามาเริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่ได้ต้องการฉันเหมือนเดิม และสุดท้ายเขาก็จากไป...

ทิ้งให้ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อเลี้ยงลูกสาวตามลำพัง

​เหตุการณ์นั้นกลายเป็นปมที่ทำให้ฉันกลัวความผูกพัน และไม่กล้าเปิดใจให้ใครอีกเลยถึงสิบปี

จนวันหนึ่ง เมื่อฉันเติบโตขึ้นและเข้าใจตัวเองมากขึ้น

ฉันจึงตัดสินใจที่จะลองเปิดใจอีกครั้ง ในรูปแบบของความรักที่เป็นผู้ใหญ่

​ฉันได้พบกับคนคนหนึ่ง... เรารู้สึกถูกชะตากันมาก

เราตกลงกันตั้งแต่วันแรกว่า เราจะชัดเจนต่อกัน และทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามสมควร

ฉันบอกเธอว่า ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราต้องยอมรับความจริงให้ได้...

เพราะความจริงอาจไม่ได้สวยงามเสมอไป

​และมันก็เป็นเช่นนั้น... เมื่อความสัมพันธ์ถูกคัดค้านจนความคาดหวังต้องพังลง

แต่เพราะความชัดเจนที่เรามีให้กันตั้งแต่ต้น มันจึงช่วยปกป้องความรู้สึกของเราไว้ได้มาก

​แม้ใครจะมองว่าฉันเป็นพวกหัวโบราณ หรืออนุรักษนิยม...

แต่ถ้าความชัดเจนนั้นช่วยรักษาใจของฉันไว้ได้ ฉันก็ยินดีที่จะเป็นเช่นนั้น

เพราะฉันเชื่อว่า การบอกความรู้สึกออกไปอย่างตรงไปตรงมา คือการให้เกียรติทั้งตัวเองและอีกฝ่าย

​ในโลกที่วัตถุเจริญขึ้น แต่ศีลธรรมกลับสวนทาง

การนอกใจทำได้ง่ายเพียงแค่ปลายนิ้ว...

ฉันจึงอยากแชร์เรื่องราวนี้ เพื่อให้เราได้เห็นมุมมองของความสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่บนความจริง

แม้ความจริงนั้นจะเจ็บปวด... แต่มันก็ดีกว่าการปล่อยให้ความไม่ชัดเจนทำลายชีวิตเราไปมากกว่านี้"